هرآينه آه

javadzehtab — Wed, 20 May 2009 10:36:18 GMT

رفتی ولی منو صدا نکردی
پشت سرت روهم نیگا نکردی

روی تموم گلا پا گذاشتی
ما رو تو این پاییزا جا گذاشتی

اشکی دیگه تو چشم ناودونا نیس
بعد تو یک گل توی گلدونا نیس

اون روزا که یه روزگاری داشتی
داشتی توی گلدونا گل می کاشتی

باغچه به باغچه نقاشی می کردی
کوچه به کوچه آب پاشی می کردی

با اون همه نقاشی و آب پاشی
فِک نمی کردم اینجوریا باشی!

گل اگه هرچی مونده بردار برو
بهار خانوم! خدانگهدار برو!

javadzehtab — Mon, 04 May 2009 12:06:18 GMT

سلام

غزل مثنوی زیربعد از 16 اردیبهشت 83 درسوک حسین منزوی سروده شد.

نامش جاودان!

...و عشق بود که آغاز قصه تنها بود

و عشق بود که آغاز قصه ی ما بود

و عشق بود که پرواز شد پرستو را

به صبح باغچه پاشید عطر شب بو را

و طبع خاک هم از عشق بود اگرگل کرد

که گل چنان شد و عشوه به کار بلبل کرد

و بلبل آمد و آوازعاشقی سرداد

خبر،هزارکبوتربه آسمان پرداد

خبرچه بودکه هرجمع راپریشان کرد

به پیله رفت ودل شمع راپریشان کرد؟

خبررسید به صحرا و قیس، مجنون شد

و قصه ای شد و قلب قبیله ای خون شد

و عشق آمد و یوسف شد آمد و زن شد

و عشق راهی بازار و کوی و برزن شد

و شمس شد که بتابد به جان مولانا

و جان شعر شد و شعرها مطنطن شد

برای وسوسه کردن شبی زلیخا شد

برای بردن دل روز بعد لیلا شد

و کم کم آمد و آواز هر قناری شد

و نم نم آمد و با زنده رود جاری شد

نوای دف شد و درخود گرفت جان مرا

قلم به کف شد و نقشی زد اصفهان مرا

و عشق ماه بلندی بر آسمان تو بود

همیشه آینه ی شعرمهربان تو بود

وعشق بود که هر قصه را بهم می زد

و عشق بود که این غصه را رقم می زد:

شهاب بودی و در شام من رها بودی

سپیده بودی و از تیرگی جدا بودی

«طنین غلغله درروزگار افکندی»

سکوت حنجره ی عشق را صدا بودی

صدای پای خیالت چه خواب ها آشفت

برای خواب تغزل صدای پا بودی

غزل چو زورقِ بی ناخدا خدا می خواست

برای زورقِ بی ناخدا خدا بودی

غمت قرابت دیرینه داشت با عزلت

غمی عمیق تر از زخم انزوا بودی

ترا شنیدم و جز اینکه مهر نشنیدم

«ترا چشیدم و شیرین تر از وفا بودی»

خوشا شما! که کجا بودی و کجا رفتی

خوشا شما! که از این سوی ماجرا رفتی

و باز ما که چه بی چون و بی چرا ماندیم

و باز ما که در این سوی ماجرا ماندیم!

اردیبهشت 1383

javadzehtab — Sun, 12 Apr 2009 11:29:20 GMT

سلام

جلسه نقد کتاب «هر آینه آه»

روز سه شنبه 25 فروردین 88

ساعت 16

خانه شاعران ایران

javadzehtab — Sat, 07 Mar 2009 14:13:18 GMT

زلفْ مشکی، چشمْ آبی، خال خوبان قهوه ای ست

پس به این ترتیب گاهی حال انسان قهوه ای ست

قهوه ای شد عینک وکفش و کلاه و کیف تو

پس یقین دارم مد امروز ایران قهوه ای ست

چون تماشاگرنماها گِل به ما پاشیده اند

بعد از این پیراهن تیم سپاهان قهوه ای ست

بسکه فنجان بر سر مردان به نامردی شکست

رنگ و روی بعضی از این زن ذلیلان قهوه ای ست

شهر رفسنجان که سی سال است مغز پسته ای ست

در کنارش زاهدان مانند کرمان قهوه ای ست

شد سراپایش گِلی از بسکه در چاه اوفتاد

یوسف گمگشته چون آید به کنعان قهوه ای ست

بخت بعضی ها سپید و بخت خیلی ها سیاه

بخت ما در این میان اما کماکان قهوه ای ست

javadzehtab — Fri, 16 Jan 2009 11:53:18 GMT

شاخه به شاخه سبزی بید است می سوزد

صفحه به صفحه شادی عید است می سوزد

آتش گرفته برگ های شمسی تقویم؟

یا در غروبی تلخ خورشید است می سوزد؟

اسکندری خونریز در چشم تو می بینم

در من شکوه تخت جمشید است می سوزد

روشن تر از این دود مبهم چیست تقدیرم؟

در من چراغ شک و تردید است می سوزد

پا می گذارم پیش تر ، چشمم نمی بیند

اما دلم... انگار فهمیده است می سوزد!

javadzehtab — Mon, 08 Dec 2008 08:54:18 GMT

این خانه هرگز ندیده عشقی به دلبندی تو

پیچیده در کوچه ی ما بوی خداوندی تو

مانند ماهی، ولی نه! شاید که شاهی، ولی نه!

دیوانه ام کرده گاهی این بی همانندی تو

من راز سربسته بودم مشت مرا باز کردی

غنچه ندیده نسیمی هرگز به ترفندی تو

دستان کوتاه شعر و دامان نام بلندت

آغوش شعرم کجا و طبع دماوندی تو

تو جانِ جانی تن از من یوسف تو پیراهن از من

ماییم و جسمی فدای روح خداوندی تو

خاطره

javadzehtab — Fri, 14 Nov 2008 05:28:18 GMT

با عرض سلام و عذر خواهی از این که مدتی این مثنوی تأخیر شد، مدتی به اندازه ی یک فصل یا نه! بیشتراز یک فصل، بر من که بیشتر از یک فصل گذشت، به قولی:

غم انگیزم غم انگیزم غم انگیز

چو نیشابور در چنگال چنگیز

نمی دانی چه فصلی داشت این باغ

نمی دانی چه با من کرد پاییز

و بالاخره پوزش از همه ی دوستانی که نامشان در لیست کامنت های هر آینه آه است به خصوص در یکی دو پست قبلی و امیدوارم که ببخشید که گفت آدم تنبل یا ستاره شناس می شود یا شاعر! حالا مطمئناً بر من که هیچکدامشان نیستم خواهید بخشید این همه تأخیر و... خواهید بخشید!

چند روز پیش چند بیتی را پیدا کردم که خاطره ی کنگره ی فلک الافلاک (جشنواره شعر جوان) خرم آباد را پس از تقریباً یک سال و نیم برایم زنده ترکرد کنگره ای که با حمایت حوزه هنری و به همت افسون امینی و دوستانش برگزار شده بود کنگره ای که:

۱- اولین سفرم بود به دیار خرم آباد و آشنایی با شاعران آن خطه که میهمان شعر و مهربانی شان بودم

۲- از همه جای ایران سرای من است شاعران جوان حضور داشتند! از چین و ارومیه و تبریز، و نیز از حلب و بلخ و بخارا و ری و روم و سمرقند و قم و البته تهران و کمی رشت!

۳- خلاصه اینکه خیلی ها بودند از گروس عزیز و ریحانه ریحانی و علی داوودی و محمود حبیبی و کسانی که یادم نمانده تا من که جواد زهتابم! و البته برای اولین بار بودند کسانی که نبودند، مثل حسین حاج هاشمی و علیرضا بدیع و مهدی فرجی و علی ثابت قدم و نوعی خبوشانی و اثیرالدین اخسیکتی!!!

۴- در این کنگره هم اولین دیدارم بود از خرم آباد و هم آخرین دیدارم با سید ضیا قاسمی قبل از اینکه به سفرقندهار برود!هرکجاهست خدایا! به سلامت دارش.

۵- در اتاق ۱۲۸ با دوستانم محمد جواد آسمان عزیز و امیر اکبرزاده و مهدی رحیمی و محمد جواد شرافت هم اتاقی بودیم و از قضا کار و بار همه سکه بود و بالاخره این هم اتاقی بودن شوخی زیر را به همراه داشت:

در این کنگره خوب گشتیم ما

بدی کرد هر کس گذشتیم ما

درآغوش مایید هر جا روید

اگر که نسیمید دشتیم ما

نمی افتد از سکه این داستان

طلایی ترین سرگذشتیم ما

نیفتاده از چشم ما هیچ کس

از آن چشم های پلشتیم ما

نیفتاده از بام رسوا شدیم

نه کاسه نه کوزه نه تشتیم ما

پی ائتلاف قم و اصفهان

هوادار کاندید رشتیم ما

دمی گِرد دود و دم و اعتیاد

-خدا داند و بس!- نگشتیم ما

اگر شوق دیدار داری بیا!

اتاق صد و بیست و هشتیم ما!

javadzehtab — Thu, 10 Jul 2008 10:23:55 GMT

سه حرف قشنگ -اولین حرف ها-
که عشق است و زیبا ترین حرف ها

به شوق نگاهت غزل پا گرفت
به ذوق تو شد دستچین حرف ها

تو گفتی از این حرف ها بگذریم
و خامت شدم با همین حرف ها

دوباره جنون بود و آن کارها
که خواندی به گوشم از این حرف ها

به پایان رسیدیم و بیچاره من!
که می ترسم از آخرین حرف ها

javadzehtab — Tue, 27 May 2008 21:16:18 GMT

اگر غزل صادقانه باشد اگر غزل عاشقانه باشد

نمی شود جاودانه باشد اگر بدون بهانه باشد

خوشا به حال من و تو وقتی که پای دل در میان بیاید

جهان به چشم من و تو خوشتر اگر دل خوش به خانه باشد

چگونه یا کی؟ چه فرق دارد که آب یا می؟ بهار یا دی؟

تمام هستی به رقص آید اگر زمانه زمانه باشد

اگر که سیب است اگر که گندم، اگر که بوسه اگر تبسم

برای گل کردن تغزل بهانه باید بهانه باشد

نه یک سلامی نه یک کلامی که بوی بوسه از آن بیاید

بهانه ای دست دل ندادی چرا غزل عاشقانه باشد؟

javadzehtab — Sat, 05 Apr 2008 09:59:18 GMT

یوسف به کلافی سر بازار تو باشد

بیچاره دل من که خریدار تو باشد!

امید تویی، عید تویی، فصل شکفتن؛

بوی خوش پیراهن گلدار تو باشد

این راه چه راه است که پشت سرت آه است؟!

باشد که خداوند نگهدار تو باشد!

زیباییت ای ماه چه دیوانه کننده است

بیچاره پلنگی که گرفتار تو باشد

نارنج چه کاری ست که دست همه دادند؟!

ای عشق گمان می کنم این کار تو باشد